Πάντα πίστευα πως είμαι ξεχωριστός, ιδιόμορφος, πολύπλοκος σαν άνθρωπος και σαν χαρακτήρας. Μπαίνω συχνά στο site και διαβάζω τις ιστορίες των παιδιών.
Τις τελευταίες τρεις εβδομάδες, απο τότε δηλαδή που έμαθα πως είμαι οροθετικός, διαβάζω τις εξομολογήσεις και νιώθω σαν να τις έχω γράψει εγώ.
Έχω ακριβώς τα ίδια συναισθήματα, τις ιδίες ανησυχίες, τις ίδιες φοβίες. Ίσως ο καθένας μας να τις εξωτερικεύει διαφορετικά, αλλά μέσα μας να νιώθουμε τα ίδια πράγματα. Και είναι ανθρώπινα όλα αυτά.
Η μόνη αλλαγή που έχω παρατηρήσει έντονα είναι πως τα μάτια μου υγραίνουν πιο εύκολα από ότι παλιότερα (...ήμουν σκληρό παιδί). Ένας φίλος μου είπε: «Αυτό είναι καλό... καθαρίζουν και τα μάτια!»
Λένε πως οι άνθρωποι δεν αλλάζουν... και ίσως πραγματικά να μην αλλάζουν. Αλλάζουν όμως τα δεδομένα και τα δεδομένα έρχονται με την σειρά τους να αλλάξουν τον τρόπο που εκτιμάμε την ζωή μας. Δεν αδιαφορώ πλέον όταν ο φιλος μου, μου λέει: «σε αγαπώ».
Δεν θεωρώ δεδομένη μια ακόμα ηλιόλουστη μέρα. Παλιότερα, πολλές φορές δυσκολευόμουν να κοιμηθώ το βράδυ γιατί σκεφτόμουν την αυριανή δουλεία, με έπιανε το οικονομικό μου άγχος κτλ. Τώρα κοιμάμαι ήσυχα, σαν πουλάκι. Δεν σκέφτομαι απολύτως τίποτα. Δεν πιστεύω ότι έχω γίνει κυνικός και δεν θα ήθελα να γίνω. Ούτε θέλω να ζώ την κάθε μέρα σαν να ήταν η τελευταία, γιατί θέλω να συνεχίσω να κάνω σχέδια για τη ζωή μου.
Προσπαθώ αυτές τις μέρες να διαβάσω, να μάθω και να ενημερωθώ για το HIV, ώς παθών πλέον. Μιλάω στο internet με οροθετικούς και τους ρωτάω πως είναι να ζείς με τον ιό, πως είναι να δουλεύεις, να κάνεις sex. Όλοι μου λένε για να με καθυσηχάσουν: «Θα δείς με τον καιρό... μην ανησυχείς... δεν ήρθε το τέλος του κόσμου».
Δεν ξέρω τι μου επιφυλάσσει το μέλλον ως οροθετικός. Και δεν ξέρω αν θα περάσει μια μέρα, κατά το υπόλοιπο της ζωής μου, που να μην σκεφτώ τι έχω. Ξέρω όμως πως ότι και να γίνει, θα έχω την δυνατότητα της επιλογής. Αυτή δεν πρόκειται να μου την στερήσει κανένας ιός. Και έχω ήδη επιλέξει να συνεχίσω να ζω.
Χ.Χ.
210-7222222
Υπουργείο Υγείας - Οδηγία Υ1/3239/2000
