Σήμερα είναι 2/12/2006.
Ναι, μια μέρα μετά την παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS - η οποία να σημειώσω ότι είναι και η πέμπτη χρονιά που διανύω ως «εορτάζων», κατεβάζοντας πλέον από το youtube όλα τα αφιερώματα στον Φρέντι Μέρκιουρι και βάζοντας σε επανάληψη όλα τα ματς που έπαιξε τιμής ένεκεν ο Μάτζικ Τζόνσον στους Λέικερς.
Είμαι 25 ετών και εδώ και τεσσεράμισι χρόνια ζω με την αγωνία του τι θα γίνει μετά. Για να σας το περιγράψω καλύτερα, νιώθω σαν να είμαι εγκλωβισμένος σε μια αίθουσα αναμονής αεροδρομίου, καλωδιωμένος με ότι μπορεί να έχει κανείς μαζί του σήμερα (wi-fi, skype, i-pod, το Νίτρο) και δεν μπορώ, ούτε να πάω πίσω στη μάνα μου, γιατί θα με πήξει στο φιδέ και στις φακές για να γίνω καλά, ούτε να πάρω τον αγύριστο και να μπω στην πρώτη τυχούσα πτήση της Singapore Airlines.
Η ζωή μου τα τελευταία πέντε χρόνια είναι στάσιμη.
«Μα καλά, είσαι μαλάκας?» θα μου πείτε. «Πρόλαβες να βγάλεις το πανεπιστήμιο, πρόλαβες να πάρεις και το ρημάδι το μάστερ από τα ξένα, πρόλαβες να βρεις και γαμώ τις δουλειές, δε χρειάζεται να πάρεις ακόμα φάρμακα, είσαι μια χαρά παιδί, έχεις σχέση με έναν άνθρωπο που σε αγαπάει και τον αγαπάς.
Τι δ ι ά ο λ ο θέλεις?»
Επειδή, λοιπόν, είμαι ένας άπληστος οροθετικός, για τα Χριστούγεννα που έρχονται, θέλω:
1. Να ψοφήσει ο Χάρος
2. Να ψοφήσει αυτός που τον εκτρέφει, τον συντηρεί, τον προωθεί και τον πουλάει με οποιοδήποτε τρόπο.
3. Να είμαστε όλοι καλά, γιατί που θα πάει παιδιά... κάποτε θα τα θυμόμαστε όλα αυτά και θα γελάμε.
4. Να βγάλουν τα παρκόμετρα μαζί με όλα τα αυτοκίνητα από το κεντρο της Αθήνας.
Αυτά.
Φιλιά,
Μάξιμος - η ζωή στο μάξιμουμ.
(Δεν είναι το αληθινό μου όνομα.. θεία/μαμά/φίλε κ.λ.π. του X-Μάξιμου, μη φρικάρεις..)
210-7222222
Υπουργείο Υγείας - Οδηγία Υ1/3239/2000
